Mən qırx beş yaşımda özümü tamamilə itirmiş hiss edirdim. İyirmi il eyni zavodda işləmişdim, sonra zavod bağlandı. İşsiz qaldım. Uşaqlar böyümüşdü, universitetə hazırlaşırdılar, pul lazım idi. Arvadım çalışırdı, amma onun maaşı az idi. Mən evdə qalmışdım, nə edəcəyimi bilmirdim. Günlərlə qəzetlərdə iş elanlarına baxır, müraciətlər edir, heç bir cavab almırdım. Özümü yararsız hiss edirdim, evin kişisi kimi deyil, bir yük kimi. Axşamlar arvad işdən gəlirdi, mən yemək hazırlamışdım, yeyirdik, söhbət edirdik. Amma içimdə bir boşluq var idi, doldura bilmirdim.
Bir gün qonşum Əli məni gördü, hal-əhval tutdu. Dedi: "Necəsən, niyə belə fikirlisən?" Dedim, iş yoxdur, darıxıram. O dedi: "Mən də təqaüdçüyəm, amma darıxmıram, bir oyun oynayıram telefonla." Maraqlandım. Nə oyunu? O dedi ki, mostbet canlı
https://opinion-nytimes.com bölməsi var, orada real dilerlərlə oyunlar keçirilir, çox maraqlıdır. Güldüm. Dedim, mən heç vaxt qumar oynamamışam, bu yaşdan sonra da başlamaram. Əli güldü: "Nə itirəcəksən ki? Bir az vaxt, bir az pul. Əyləncədir, cəhd et." Həmin axşam evdə oturmuşdum, fikirləşdim. Bəlkə doğrudan da cəhd edim? Nə itirəcəm? Uşaqlar dərsdə, arvad işdə, mən təkəm.
Telefonumu götürdüm, axtarışa yazdım mostbet canlı. Sayt açıldı, çox maraqlı görünürdü. Canlı oyunlar bölməsi var idi, real dilerlər, real ruletka, real blackjack. Mən heç vaxt belə bir şey görməmişdim. Gəzdim, baxdım, öyrəndim. Qeydiyyatdan keçdim, bir neçə dəqiqəyə hesabım oldu. Sonra bonuslar bölməsinə baxdım, ilk depozitə bonus var idi. 20 manat yüklədim, bonusla birlikdə 40 manat oldu. Canlı ruletka bölməsinə keçdim. Orada bir diler xanım var idi, gülümsəyirdi, tozu fırladırdı. Çox maraqlı idi. Kiçik mərclər qoymağa başladım, 1 manat, 2 manat. Udurdum da, uduzdum da, amma əyləncəli idi. İlk gün 10 manat uduzdum, vecimə deyildi. İkinci gün 5 manat qazandım, üçüncü gün 15 manat uduzdum. Bu belə davam etdi. Mən oynayırdım, öyrənirdim, təcrübə qazanırdım. Artıq vaxtım var idi, darıxmırdım. Hər axşam arvad yatandan sonra mətbəxdə oturur, çay içir, canlı ruletka oynayırdım. Bu mənim özəl vaxtım idi, mənim ritualım.
Bir ay keçdi. Artıq oyunları tanıyırdım, qaydaları bilirdim. Canlı ruletka daha çox xoşuma gəlirdi, real kazino atmosferi var idi. Bir axşam oynayırdım, saat gecə 2 idi. Diler xanım tozu fırladırdı, mən mərc qoyurdum. Birdən bir ideya gəldi ağlıma, bəlkə bir az risk edim? 50 manat qırmızıya qoydum. Top fırlandı, mən nəfəs almadan baxdım. Qırmızı! 100 manat oldu. Sevindim, amma dayanmadım. 100 manatı yenə qırmızıya qoydum. Yenə qırmızı! 200 manat. Əllərim əsirdi, ürəyim döyünürdü. Üçüncü dəfə 200 manatı qırmızıya qoydum. Qara gəldi. Uduzdum 100 manat. Amma 100 manat qazancım qalmışdı. Pul çıxartdım, səhərə qədər gözlədim. Səhər kartıma pul düşdü. Həmin gün arvada dedim, çox sevindi. Dedi: "Bəlkə bu pulla uşaqlara qış paltarı alaq?" Aldıq, qalanını kənara qoyduq. Özümə də söz verdim ki, ehtiyatlı oynayacam.
O gündən sonra daha ciddi yanaşmağa başladım. Oyunları öyrəndim, strategiyalar oxudum, təcrübə qazandım. Mostbet canlı bölməsində hər axşam oynayırdım, dilerlərlə tanış olmuşdum, onlar da məni tanıyırdı. Bəzən söhbət edirdik, gülüşürdük. Bu, mənim üçün sadəcə oyun deyil, bir növ ünsiyyət idi, sosial həyat idi. Artıq tək deyildim, bu virtual dünyada dostlarım var idi. Hər axşam səbirsizliklə gözləyirdim ki, saat 12 olsun, arvad yatsın, mən mətbəxdə oturum, çay içim, mostbet canlı açım, oynayım.
Aylar keçdi. Mən mütəmadi oynayırdım, amma nəzarət altında. Həftədə 4-5 dəfə, hər dəfə 20-30 manat. Bəzən udurdum, bəzən uduzurdum, amma ayın sonunda həmişə qazanc olurdu. 200-300 manat arası. Bu, təqaüdümə əlavə idi, evə kömək edirdi. Arvad razı idi, özüm də razı idim. Uşaqlar universitetə hazırlaşırdı, onlara dərs pulu lazım idi, mən kömək edirdim. Özümü faydalı hiss edirdim, artıq o yararsız kişi deyildim.
Bir il keçdi. Artıq 5000 manat yığmışdım. Uşaqlar universitetə qəbul oldu, onların xərclərini qarşılaya bildim. Arvad mənimlə fəxr edirdi, qonşular təəccüblənirdi, hardan pul deyə. Mən də deyirdim, əlavə iş tapmışam. Heç kimə demirdim, çünki bilirdim ki, qumar oyunları haqqında hamının fikri mənfi ola bilər. Amma mənim üçün bu, sadəcə oyun deyildi, bu, bir növ iş idi, gəlir mənbəyi idi. Və mən onu nəzarət edirdim.
Keçən ay böyük uduş gəldi yenə. 1500 manat! O gecəni heç vaxt unutmaram. Qar yağırdı, küçədə soyuq vardı, mən isti otaqda çay içirdim. Arvad yatmağa getmişdi, mən tək idim. Mostbet canlı açdım, ruletka oynamağa başladım. Diler tanış idi, gülümsədi, dedi: "Axşamınız xeyir, dostum." Mən də gülümsədim. Kiçik mərclərlə başladım, sonra birdən qərara gəldim ki, bir az risk edim. 100 manat qırmızıya qoydum. Top fırlandı, mən nəfəs almadan baxdım. Qırmızı! 200 manat. 200 manatı yenə qırmızıya qoydum. Yenə qırmızı! 400 manat. Əllərim əsirdi, ürəyim döyünürdü. Üçüncü dəfə 400 manatı qırmızıya qoydum. Qırmızı! 800 manat. Artıq yerimdə otura bilmirdim, ayağa qalxmışdım. Dördüncü dəfə 800 manatı qırmızıya qoydum. Qara gəldi. Uduzdum 400 manat. Amma 400 manat qazancım qalmışdı, üstəlik əvvəlki uduşlarla birlikdə 1500 manat oldu. Dərhal pulu çıxartdım, səhərə qədər gözlədim. Səhər arvada dedim, o da sevindi. Dedi: "Bəlkə bu pulla nəvələrə yay tətili edək?" Dedim, əlbəttə. O pulla nəvələrimi dənizə apardıq, bir həftə qaldıq. Uşaqlar qumda oynadı, dənizdə çimdi, mən də baxdım, sevindim. O an düşündüm ki, bu, həqiqi xoşbəxtlikdir. Pulun gətirdiyi xoşbəxtlik deyil, ailənin, uşaqların, nəvələrin gətirdiyi xoşbəxtlik. Amma bu pul olmasaydı, bəlkə də gedə bilməzdik. Ona görə də minnətdaram bu oyuna, bu proqrama. Minnətdaram qonşum Əliyə ki, mənə göstərdi. Minnətdaram özümə ki, cəhd etdim, qorxmadım.
İndi iki ildir oynayıram. Heç vaxt böyük uduzuşlarım olmayıb, çünki limitimi bilirəm. Nə vaxt dayanmağı bilirəm. Bu yaşda öyrəndim ki, hər şeydə ölçü olmalıdır. Ailəm xoşbəxtdir, mən xoşbəxtəm, nəvələr xoşbəxtdir. Daha nə lazım? Bəzən gecələr yata bilmirəm, telefonu götürürəm, mostbet canlı açıram, bir az oynayıram, dilerlərlə söhbət edirəm, sonra yatıram. Bu mənim üçün bir növ dərmandır, yuxu dərmanı, stress dərmanı. Hamıya tövsiyə edirəm? Yox, hər kəs öz qərarını versin. Amma mənim üçün bu, xoşbəxtlikdir. Və mən bu xoşbəxtliyi heç nəyə dəyişmərəm. Həyat təqaüddən sonra da maraqlı ola bilər, kifayət ki, bir şey tapasan özünə. Mən tapdım, şükür.