Nazywam się Kasia, mam trzydzieści cztery lata i od siódmego roku życia jestem grzeczną dziewczynką. Grzecznie się uczyłam, grzecznie poszłam na studia, grzecznie wyszłam za mąż, grzecznie urodziłam dwoje dzieci, grzecznie prowadzę dom, grzecznie znoszę, że mój mąż przychodzi z pracy i siada przed telewizorem, jakbym ja nie była w tej pracy od szóstej rano. Grzecznie nie mówię, co myślę, bo nie wypada. Grzecznie udaję, że wszystko jest w porządku. A przecież nie jest. I wiesz, co jest najgorsze? Że oni wszyscy – mąż, dzieci, teściowa, sąsiadki – oni myślą, że taka właśnie jestem. Że to ja. A ja od dawna nie wiem, kim jestem.
Aż do tego ranka. Siedziałam w kuchni, popijałam herbatę, która zdążyła wystygnąć, i przeglądałam telefon, żeby nie patrzeć na stertę naczyń. I nagle, na jakiejś stronie, która wyskoczyła mi z reklamą, zobaczyłam hasło: „Zrób coś tylko dla siebie. Bez konsekwencji. Bez pozwolenia”. I zatrzymałam się. Bo to była pierwsza rzecz, która do mnie przemówiła od tygodni. Nie wiedziałam, co to było, ale wiedziałam, że chcę spróbować. Że mam dość bycia tą, która zawsze mówi „tak” – a nigdy „może ja”.
Kliknęłam.
I tak trafiłam na
https://k-basebicycle.com/ epicstar registration.
Na początku bałam się. Bałam się, że to głupie, że to strata czasu, że ktoś się dowie i pomyśli, że zwariowałam. Ale potem, kiedy przeczytałam, że wystarczy podać maila, wymyślić hasło, kliknąć i już – bez zobowiązań – pomyślałam: a co mi tam? To nie jest zdrada, to nie jest wydawanie majątku. To tylko chwila, która może należeć tylko do mnie. I zarejestrowałam się. Tak po prostu, bez zastanowienia, jakbym wracała do siebie sprzed lat.
I wiesz, co się stało? Nic wielkiego. Przez pierwsze dni tylko tam wchodziłam, oglądałam, uczyłam się. Ale za każdym razem, kiedy wpisywałam te dane, czułam, że robię coś niegrzecznego. Coś, czego nie powinnam. I to uczucie – to było jak powiew świeżego powietrza w zamkniętym pokoju. Nie chodziło o wygrane, bo na początku właściwie nie wygrywałam. Chodziło o to, że wreszcie coś należało tylko do mnie. Że nikt nie miał prawa mi tego zabrać ani ocenić.
Minął tydzień. Zaczęłam wchodzić tam regularnie. Zwykle wieczorem, kiedy dom wreszcie zasypiał. Siadałam w kuchni, wyciszałam telefon, otwierałam stronę i – na chwilę – przestawałam być matką, żoną, gospodynią. Byłam tylko sobą. I ta chwila była cenniejsza niż wszystkie wygrane razem. Bo w tej chwili nie musiałam być grzeczna. Mogłam ryzykować. Mogłam przegrywać. Mogłam próbować. I to było wolność.
Pewnego dnia, kiedy znowu zalogowałam się przez epicstar registration, zobaczyłam, że jest tam możliwość gry na żywo. Z ludźmi. Zatkało mnie. Ale kliknęłam. I nagle znalazłam się w pokoju z kimś, kto nazywał się „Lucky_Anna”. Pisała ze mną przez czat. Rozmawiałyśmy o pogodzie, o dzieciach, o tym, jak ciężko jest znaleźć czas dla siebie. I poczułam, że nie jestem sama. Że jest nas więcej. Kobiet, które udają, że wszystko jest w porządku, a w środku szukają iskry.
I to był moment, w którym zrozumiałam, że epicstar registration to nie tylko formularz. To drzwi. Drzwi do świata, gdzie mogę być sobą, bez maski. I że to, czego szukałam, nie było w wygranych – to było w spotkaniach, w rozmowach, w tym, że ktoś mnie widział, nawet jeśli tylko przez ekran.
Zaczęłam zmieniać się w codziennym życiu. Przestałam odkładać wszystko na później. Przestałam mówić „nie mam czasu” – zaczęłam mówić „zrobię to dla siebie”. Kupiłam sobie bluzkę, której nie potrzebowałam. Poszłam na kawę z koleżanką, którą widziałam ostatnio rok temu. I nawet mąż, który nigdy nic nie zauważał, zapytał: „Coś się zmieniło w tobie, Kasia”. I uśmiechnęłam się, bo on nie wiedział, że zmieniło się wszystko.
Nie żebym stała się kimś innym. Dalej sprzątam, gotuję, pracuję. Ale teraz robię to z innym nastawieniem. Z przekonaniem, że mam prawo do swoich chwil. I że nikt nie może mi ich odebrać – ani mąż, ani dzieci, ani teściowa. To moje. I to odkrycie było dla mnie jak wygrana w totka. Nie pieniężna. Ale życiowa.
Potem, któregoś dnia, kiedy znowu wchodziłam na epicstar registration, żeby sprawdzić, co tam słychać, pomyślałam o tym, że to takie zabawne – że coś tak proste jak formularz rejestracyjny może zmienić sposób, w jaki patrzysz na świat. I że nie potrzebujesz ogromnych pieniędzy ani spektakularnych wygranych, żeby poczuć, że żyjesz. Potrzebujesz tylko odwagi. Odwagi, żeby kliknąć. Odwagi, żeby spróbować. Odwagi, żeby być niegrzeczną.
Dziś, kiedy patrzę wstecz na tamtą Kasię, która bała się zrobić krok w nieznane, śmieję się z niej. Bo teraz wiem, że strach to tylko myśl. A każda myśl może się zmienić. Tak jak zmieniłam się ja. I choć nadal wchodzę tam czasem, to już nie po to, żeby uciec. Po to, żeby spotkać inne kobiety, które tak jak ja – szukają swojego miejsca. I żeby przypomnieć sobie, że mam prawo do radości. Że mam prawo do tego, żeby być po prostu sobą.
Zamykam oczy. Słucham ciszy w domu. I myślę o tym, że jutro znowu wstanę, znowu zrobię kawę, znowu ogarnę dzieci. Ale zrobię to z uśmiechem. Bo wiem, że gdzieś tam – w tym wirtualnym świecie, który odkryłam przypadkiem – czeka na mnie coś, co nie wymaga ode mnie niczego poza tym, żebym była. I to jest największy dar, jaki mogłam sobie dać.
Kiedy ostatnio zapytałam męża, czy pamięta, kiedy ostatnio zrobił coś tylko dla siebie – spojrzał na mnie, jakbym mówiła w obcym języku. I uśmiechnęłam się. Bo zrozumiałam, że nie musimy być tacy sami. Każdy z nas ma swoje drzwi. Ja swoje znalazłam. I choć to tylko formularz, tylko login, tylko chwila – to zmieniła wszystko.
Twitter
Tumblr
Newsletter