Prowadzę małe studio tatuażu na przedmieściach, więc moje życie zawodowe to ciągły kontakt z ludźmi, ich historiami, emocjami i bólem, który staram się zamienić w sztukę. Siedzę w tym swoim fotelu po dwanaście godzin dziennie, pochylony nad skórą, wsłuchany w oddech klienta i brzęczenie maszynki, która stała się dla mnie czymś więcej niż narzędziem – to mój przedłużony palec, moje pióro, mój sposób na opowiadanie świata. Ale po całym dniu spędzonym w ten sposób, gdy farba zasycha pod paznokciami, a ramię odmawia posłuszeństwa, potrzebuję czegoś, co całkowicie wyłączy mi głowę z trybu artysty. Zwykle kończyło się na oglądaniu głupich filmików na telefonie albo na bezmyślnym scrollowaniu mediów społecznościowych, które po godzinie sprawiało, że czułem się jeszcze bardziej wypalony. Aż do jednego wtorku, który zapamiętam na długo, nie dlatego, że był szczególnie ważny, ale dlatego, że przyniósł mi coś, czego się nie spodziewałem. Tego dnia zamknąłem studio wcześniej, bo ostatni klient odwołał wizytę, a ja zostałem sam w pustym lokalu, z cichym terkotaniem lodówki w tle i zapachem środka dezynfekującego, który wsiąkał w każdy centymetr pomieszczenia. Siedziałem na swoim obrotowym krześle, przecierałem igły, układałam farby, chociaż nie było to potrzebne, i czułem ten charakterystyczny niepokój, który ogarnia, gdy człowiek przyzwyczajony do ciągłego ruchu nagle ma wolne popołudnie. Wtedy, z czystej ciekawości, przypomniałem sobie o czymś, co przewijało się w moich reklamach internetowych od kilku dni – o miejscu, które rzekomo oferowało odrobinę emocji bez wychodzenia z domu. Uznałem, że to lepszy pomysł niż gapienie się w sufit, i postanowiłem sprawdzić, o co w tym wszystkim chodzi. Od razu po wejściu na stronę zauważyłem, że coś jest inaczej, że nie ma tu tego pośpiechu i nachalności, które odrzucają mnie w większości podobnych serwisów. I właśnie tam, w tym wirtualnym zakątku, odkryłem coś, co miało stać się moim małym rytuałem – vavada bonus za rejestrację
https://magdalenawilk.com.pl był pierwszym sygnałem, że ktoś tu myśli o nowych użytkownikach w sposób, który nie sprowadza się tylko do wyciągania kasy. Zarejestrowałem się, bo pomyślałem, że przecież nic nie tracę, a jeśli nawet będzie to strata czasu, to i tak nie miałem lepszego zajęcia, a mój umysł i tak potrzebował oderwania od ciągłego projektowania wzorów i dopasowywania linii.
Początki były nieśmiałe, jak pierwsze kreski na czystej kartce, gdy nie masz pewności, co chcesz narysować. Zanim jednak zacząłem cokolwiek robić, postanowiłem dokładnie zapoznać się z warunkami, bo jako człowiek, który na co dzień obcuje z tuszem i skórą, wiem, że najważniejsze są detale. Przejrzałem ofertę gier, zasady, limity, a potem, korzystając z tego właśnie vavada bonus za rejestrację, zdecydowałem się sprawdzić automat, który wizualnie przypominał mi stare komiksy z lat osiemdziesiątych – miał neonowe kolory, proste symbole i nieskomplikowaną mechanikę. Pamiętam, że na początku kręciłem bez większego zaangażowania, traktując to bardziej jak test interfejsu niż faktyczną grę. Ale gdy pierwsze wygrane zaczęły pojawiać się na koncie, choć były to śmiesznie małe kwoty, poczułem iskrę, która sprawiła, że usiadłem wygodniej w fotelu i zacząłem zwracać większą uwagę na to, co dzieje się na ekranie. Nie szukałem wielkiej kasy, bo w tym momencie byłem daleki od myślenia o pieniądzach – potrzebowałem tego lekkiego dreszczyku, który przypominał mi o czasach, gdy jako dzieciak zbierałem kapsle od butelek, licząc na to, że znajdę ten jedyny, upragniony. Cały ten proces trwał może godzinę, może trochę dłużej, ale w pewnym momencie uświadomiłem sobie, że zapomniałem o całym dniu, o kliencie, który nie przyszedł, o planach na kolejne tygodnie, a moja głowa napełniła się tylko tym prostym, pierwotnym skupieniem. To było jak medytacja, tylko że zamiast dźwięku mis tybetańskich słyszałem dźwięk wygrywających bębnów, a zamiast skupienia na oddechu – skupienie na tym, co przyniesie następny ruch. I wbrew temu, co mogłoby się wydawać, nie był to stan podniecenia, lecz głębokiego, niemal hipnotycznego spokoju. Zniknął gdzieś cały mój codzienny pośpiech, zniknęły obawy o kolejne zlecenia i rachunki, pozostała tylko gra, która toczyła się w rytmie moich kliknięć.
Po tym pierwszym razie wróciłem do rzeczywistości jak z długiego, dobrego snu. Zamknąłem laptopa, zgasiłem światło w studiu i wróciłem do domu, czując, że coś wewnątrz mnie się odblokowało. Przez kolejne dni nie myślałem o tamtej sesji, miałem pełno pracy, skomplikowane projekty, które wymagały pełnej uwagi, ale podskórnie wiedziałem, że wróciłem do pewnego miejsca, w którym poczułem się lekko. Minął tydzień, może dwa, aż pewnego deszczowego piątku, gdy wszystkie moje plany runęły z powodu ulewy i zatorów na drogach, usiadłem przed komputerem w domu, w moim ulubionym starym dresie, z kubkiem herbaty z imbirem i postanowiłem powtórzyć tamto doświadczenie. Po raz kolejny skorzystałem z tego samego źródła, co za pierwszym razem, i muszę przyznać, że gdy zobaczyłem, że moje konto wciąż ma jakieś pozostałości po pierwszych krokach, uśmiechnąłem się do siebie jak do starego znajomego. Tym razem podszedłem do tego trochę bardziej świadomie, wybierając grę, która miała nieco większą warstwę strategiczną, coś w rodzaju wirtualnego pokera, ale uproszczonego do granic możliwości. Zależało mi na tym, żeby móc myśleć, analizować, podejmować decyzje, ale wciąż w bezpiecznej, nieprzekraczalnej ramie przypadkowości. I wtedy zdarzyło się coś, co do dzisiaj pamiętam z uśmiechem – w pewnym momencie, po kilkunastu rozdaniach, znalazłem się w sytuacji, w której mogłem podwoić swoją stawkę, ryzykując wszystko, co zgromadziłem. Serce zaczęło bić mi szybciej, palce zawisły nad klawiaturą, a w głowie rozegrała się cała symfonia wątpliwości. Zaryzykowałem, nie dlatego, że chciałem wygrać, ale dlatego, że chciałem sprawdzić, czy potrafię zaakceptować porażkę, jeśli nadejdzie. I wiecie co? Wygrałem, ale to nie był ten moment, który zmienił coś w moim myśleniu – to był moment, gdy zrozumiałem, że ta gra to nie tylko pieniądze, ale przede wszystkim trening podejmowania decyzji pod presją, i że to jest coś, co mogę przenieść na swoje codzienne życie zawodowe. Od tamtej pory, gdy mam przed sobą trudnego klienta, który nie wie, czego chce, albo gdy muszę wycenić skomplikowany projekt, przypominam sobie to uczucie i mówię sobie, że wszystko jest kwestią wyboru i że zawsze można zagrać jeszcze raz, nawet jeśli tym razem nie wyjdzie.
Nie chcę, żebyście myśleli, że stałem się jakimś nałogowcem, który dzień i noc śledzi wahania kursów wirtualnych bębnów. Nic bardziej mylnego. Ja traktuję to jak szybką kawę, jak małą przyjemność, która jest w stanie zmienić perspektywę w ciągu zaledwie kilkunastu minut. W moim przypadku te sesje stały się czymś w rodzaju przerywnika między kolejnymi projektami artystycznymi, momentem resetu, gdy mózg potrzebuje czegoś prostego i jednocześnie satysfakcjonującego. Z czasem odkryłem, że w tym całym zgiełku internetowej rozrywki można znaleźć przestrzeń, która nie tylko bawi, ale też uczy cierpliwości. Zauważyłem, że gdy pozwalam sobie na krótkie sesje, wracam do pracy z nową energią, z głową pełną pomysłów, które nie mają bezpośredniego związku z samą grą, ale gdzieś w podświadomości zostały pobudzone przez tą stymulację. Kiedyś, gdy potrzebowałem weny twórczej, wychodziłem na długie spacery, teraz czasem wystarczy mi piętnaście minut przy ulubionym automacie, żeby włączył mi się tryb kreatywny. Moja żona, która jest psycholożką, oczywiście z początku patrzyła na to z rezerwą. Mówiła, że hazard to niebezpieczne pole, że łatwo w nim stracić kontrolę. Ale kiedy zobaczyła, że to nie wpływa negatywnie na moje zachowanie, a wręcz przeciwnie – przynosi mi ulgę i nie narusza budżetu – sama przyznała, że jeśli potrafię zachować granice, to nie ma w tym nic złego. Co więcej, zaczęła dostrzegać, że nasze wieczorne rozmowy stały się luźniejsze, że mniej narzekam na pracę, a częściej śmieję się z drobnych niepowodzeń. To był dla mnie sygnał, że idę w dobrym kierunku, że to, co początkowo było tylko ciekawostką, stało się elementem mojego rytuału dbania o siebie.
Był jednak jeden moment, który utwierdził mnie w przekonaniu, że cała ta historia ma głębszy sens. Pewnego wieczoru, gdy grałem już od jakiegoś czasu, wpadłem na serię naprawdę dobrych wyników, które sprawiły, że mój stan konta wzrósł do kwoty, która pozwoliła mi spełnić małe marzenie – kupić profesjonalny zestaw pędzli, o którym myślałem od miesięcy, ale zawsze odkładałem to na później ze względu na inne wydatki. Gdy tylko uzbierałem odpowiednią sumę, wypłaciłem środki i następnego dnia zamówiłem te pędzle. Kiedy dotarły, a ja wziąłem je do ręki, poczułem niezwykłą satysfakcję, która nie brała się z tego, że dostałem coś za darmo, ale z tego, że moja wygrana była efektem konsekwentnego, spokojnego podejścia, a nie szaleńczego ryzyka. Te pędzle dziś są jednymi z moich ulubionych narzędzi, ale za każdym razem, gdy biorę je do ręki, przypominam sobie ten wieczór, gdy podjąłem decyzję o wypłacie, zamiast rzucać wszystko na kolejną rundę. To była dla mnie lekcja, że prawdziwa kontrola to nie tylko umiejętność wygrywania, ale przede wszystkim umiejętność zatrzymania się w odpowiednim momencie. I w tym właśnie tkwi cały sekret – to nie jest wyścig po pieniądze, tylko po świadomość, że jesteś panem własnych wyborów. Od tamtej pory, ilekroć ktoś pyta mnie o tę moją aktywność, nie wstydzę się powiedzieć, że czasem lubię zajrzeć w to miejsce, gdzie mogę sprawdzić swój refleks i intuicję, ale zawsze podkreślam, że stawiam na małe kroki i że nigdy nie traktuję tego jako źródła dochodu, a raczej jako symulator decyzyjny. W mojej branży, gdzie każda kreska musi być precyzyjna, a każdy kolor odpowiednio dobrany, taka lekcja podejmowania szybkich wyborzów pod presją jest nieoceniona.
Przez ten cały czas nauczyłem się też jednej ważnej rzeczy – że nie warto porównywać się do innych, nie warto patrzeć na te wszystkie historie o wielkich wygranych, które krążą w sieci, bo każdy ma swoją drogę i swoje tempo. To, co dla mnie działa, dla innego może być zgubne, dlatego zawsze polecam ostrożność i wyznaczanie własnych limitów, które są nie do przekroczenia. W moim przypadku stało się to jasne po kilkunastu tygodniach, kiedy zrozumiałem, że to nie gra jest najważniejsza, ale to, co ona ze mną robi – jak wpływa na moją głowę, na moje nastawienie, na mój sposób reagowania na stres. Dziś, gdy siadam do wieczornej sesji, wiem już, że bez względu na to, czy wygram, czy przegram, wstanę od komputera z uśmiechem, bo ta chwila jest tylko dla mnie, jest moją małą odskocznią od świata, który często bywa zbyt poważny i wymagający. I to jest chyba największa wartość, jaką wyniosłem z całego tego doświadczenia – odkrycie, że można mieć kontrolę nad przyjemnością, że można cieszyć się chwilą, nie oddając jej całego siebie. Kiedyś myślałem, że hazard to śliski temat, że to prosta droga do zguby, ale dziś wiem, że jak każda rzecz na świecie, jest to kwestia proporcji. Można pić kawę w nadmiarze i mieć problemy z sercem, można jeść czekoladę do utraty zmysłów, ale przecież nikt nie zabrania nam od czasu do czasu zjeść kawałka dobrej czekolady, bo przynosi nam to radość. Podobnie jest z tą formą rozrywki – jeśli użyje się jej z głową, może być źródłem pozytywnych bodźców, które urozmaicają codzienność i dodają jej smaku.
Gdy teraz patrzę wstecz na całą tę historię, widzę wyraźnie, że punktem wyjścia nie był przypadek, ale pewna wewnętrzna potrzeba zmian, którą starałem się zaspokoić na różne sposoby, zanim natrafiłem na tę właśnie drogę. Moje studio tatuażu, moi klienci, moje pędzle i tusze – to wszystko jest częścią mnie, ale odkąd pozwoliłem sobie na te małe sesje, czuję, że mam w sobie więcej przestrzeni dla innych, więcej cierpliwości i zrozumienia. Zauważyłem, że częściej uśmiecham się do przechodniów na ulicy, że rzadziej wkurzam się na drobnostki, że potrafię odpuścić, gdy coś nie idzie po mojej myśli. To są zmiany, których nie da się przeliczyć na złotówki, ale są dla mnie bezcenne. I choć moja historia nie jest może spektakularna, nie ma w niej wielkich fajerwerków ani milionowych wygranych, to dla mnie jest ważna, bo pokazuje, że nawet w najbardziej szarej codzienności można znaleźć iskrę, która rozświetli cały tydzień. Jeśli więc ktoś kiedyś zapyta mnie, czy polecam to, co robię, odpowiem: polecam ostrożność, polecam świadomość i polecam pamiętanie, że to tylko gra, a prawdziwe bogactwo to spokój ducha i równowaga, które można znaleźć wszędzie – nawet w przypadkowym wieczorze spędzonym z laptopem w dresie, bo czasem właśnie takie chwile okazują się najlepszymi inwestycjami, jakie możemy dla siebie zrobić. A że moje pędzle świecą teraz nowym blaskiem, a ja mam w sobie więcej radości, to chyba najlepszy dowód na to, że warto było zaryzykować.
Twitter
Tumblr
Newsletter