Mən taksi sürücüsüyəm, artıq on beş ildir ki, sükan arxasında otururam. Bilirsiniz, bu işin öz ritmi var, insanlar müxtəlifdir, hər gün yeni simalar, yeni hekayələr. Amma ən çəhəni gecə növbələridir, xüsusən də səhər saat dörddən sonra, şəhər hələ yatmışkən, küçələr boş olanda. Mən elə bu saatlarda işləməyi sevirəm, çünki sükut var, heç kim səni narahat etmir, sadəcə yol, fənərlər və öz düşüncələrin. Həmin səhər də belə idi, yanvar ayının soyuq bir səhəri, maşınımı bir kafe yaxınlığında saxlamışdım, bir fincan isti çay almaq üçün dayanmışdım. Kafe hələ açıq idi, işıqlar yanırdı, içəridə bir neçə sərnişin oturmuşdu. Çayımı alıb maşına qayıtdım, amma maşını işə salmağa tələsmədim. Sadəcə oturdum, çayımı içdim və telefonuma baxdım. O an mənə bir mesaj gəldi, dostum yazırdı ki, nə vaxtsa dediyim o platformaya baxmışam? Mən əvvəlcə başa düşmədim, sonra xatırladım ki, həqiqətən, bir neçə həftə əvvəl o mənə bir şey haqqında danışmışdı, amma mən işimlə o qədər məşğul idim ki, unutmuşdum. Elə həmin an, maşında oturub, soyuq səhərdə, mən qərar verdim ki, bəs niyə də olmasın, baxım görüm nədir. Dostumun göndərdiyi linki açdım, qarşımda mobil tətbiq üçün səhifə açıldı, amma mən onu yükləmək əvəzinə veb versiyada baxmaq qərarına gəldim. Amma sonra fikirləşdim ki, bəlkə də tətbiq daha rahat olar, çünki mən hər zaman maşındayam, telefon əlindədir. Beləcə, mən
https://fumevapeflavors.org mostbet lapplication mobile yükləmək qərarına gəldim, bu proses o qədər sürətli idi ki, mən heç nə hiss etmədim, sadəcə bir neçə klik və tətbiq telefonumda hazır idi.
Tətbiqi açanda məni rəngli bir dünya qarşıladı, amma ən maraqlısı onun interfeysi idi – o qədər rahat, o qədər intuitiv idi ki, mən hətta təlimat oxumağa ehtiyac duymadım. Hər şey sanki əlimin altında idi, oyunlar, bonuslar, hesab idarəsi. O səhər mənim ilk sərnişinim hələ gəlməmişdi, vaxtım var idi, mən də bir oyun sınamaq qərarına gəldim. Seçimim ənənəvi slotlardan birinə düşdü, meyvələr, ulduzlar, yeddi rəqəmi, hamıya tanış olan klassik. İlk bir neçə fırlanma uduzdu, amma mən buna heç bir əhəmiyyət vermədim, çünki bu mənim üçün sadəcə vaxt keçirmək idi. Amma sonra, təxminən onuncu fırlanmada, ekranda bir şey dəyişdi, kombinasiya düşdü, və mən bir az qazandım. Bu mənə maraqlı gəldi, çünki bu qədər təsadüfi bir anda belə bir şey baş verə bilərdi. Mən oyunu davam etdirdim, amma bu dəfə mərclərimi dəyişdim, daha kiçik mərc qoymağa başladım, amma daha tez-tez. Bu strategiya işlədi, mən qazanmağa başladım, kiçik, xoş məbləğlər, amma davamlı olaraq. O an mən düşündüm ki, bəlkə də bu səhər mənim şanslı səhərimdir? Amma təbii ki, özümü bir az saxladım, çünki mən bilirəm ki, bu oyunların öz qanunları var, və mən onlara hörmət etməliyəm.
Bir müddət sonra ilk sərnişinim gəldi, yaşlı bir qadın idi, xəstəxanaya getməli idi. Mən telefonumu qoydum, işimə konsentrə oldum. Amma içimdə o maraq qalmışdı, o həyəcan. Bütün günü işlədim, müxtəlif sərnişinlər, müxtəlif ünvanlar, amma beynim o oyuna qayıdırdı. Axşam növbəni bitirib evə qayıdanda, heç yemək belə yemədim, birbaşa telefonumu götürdüm və tətbiqi açdım. Artıq daha cəsarətli idim, daha çox oyunları araşdırdım, yeni slotlar tapdım, hətta bir neçə canlı diler oyununa da baxdım. Amma seçimim yenə də klassikaya düşdü, çünki bu mənə daha tanış idi. O axşam mən bir neçə saat oynadım, amma bu dəfə qazancım daha böyük idi. Mən o qədər təəccübləndim ki, hətta həyat yoldaşıma zəng edib dedim: "Təsəvvür et, bu gün nə qazandım!" O, əvvəlcə başa düşmədi, sonra güldü və dedi: "Sən həmişə beləsən, bir şeyə başlayanda dayana bilmirsən." Amma mən bilirdim ki, bu mənim üçün sadəcə əyləncədir, və mən dayanmağı bacarıram.
O gündən sonra mən tez-tez tətbiqi açıb bir-iki oyun oynayıram, xüsusən də uzun növbələrdə, boş vaxtlarımda. Mən bu təcrübəni heç vaxt ciddi maliyyə yatırımı kimi qəbul etməmişəm, həmişə qazancları ailəmə xərcləmişəm, balaca uşaqlara hədiyyələr almışam, yaxud da sadəcə ailəvi yemək sifariş etmişəm. Və bu mənə sevinc gətirir. Mən bilirəm ki, bəzi insanlar qumar oyunlarına şübhə ilə yanaşır, amma hər şey insanın özündən asılıdır. Mən öz nəzarətimi bilirəm, həddimi bilirəm. Bir dəfə bir dostum mənə dedi: "Sən necə mümkündür, ki, hər gün işləyib yorulursan, sonra bir də bu oyunlarla vaxt keçirirsən?" Mən ona cavab verdim ki, mənim üçün bu, sadəcə bir yoldur, stresi atmaq, gündəlik monotonluqdan qurtulmaq.
Bir gün, növbə zamanı, bir sərnişin mənim telefon ekranıma baxıb soruşdu: "Sən də oynayırsan?" Mən gülümsəyib dedim: "Bəli, amma bu mənim üçün iş deyil, əyləncədir." O da gülümsədi və dedi ki, o da bəzən eyni şeyi edir. Və bu qısa söhbət mənə göstərdi ki, bu cür oyunlar bir çox insanı birləşdirir, hamımız bəzən bir az həyəcan, bir az adrenalin axtarırıq. Mən isə tapmışam. Bu gün mən daha xoşbəxtəm, daha rahatam, çünki bilirəm ki, həyatın bir yük kimi deyil, bir maraqlı səyahət kimi qəbul etmək olar. Və mən bu səyahətdə öz yolumu seçmişəm. Taksi sükanı arxasında, soyuq səhərlərdə, isti çay içərkən, mən bəzən o oyuna qayıdıram, sadəcə bir neçə dəqiqəliyinə, amma bu dəqiqələr mənə bütün günə enerji verir.
Mən heç vaxt böyük uduşlar dalınca düşməmişəm, mənim üçün əsas həzzdir. Və bu həzzi tapan hər kəsə məsləhət görərdim ki, öz həddini bilsin, özünü itirməsin. Çünki ən böyük uduş özünü idarə etməkdir. Mən bu dərsi çoxdan öyrənmişəm və indi bu dərsi başqalarına da ötürürəm. Mənim hekayəm sadədir, amma mən üçün əhəmiyyətlidir. Və hər dəfə səhər saat dörddə küçələrdə gəzəndə, fənərlərin işığında, telefonuma baxıb gülümsəyirəm, çünki bilirəm ki, o tətbiq mənə bir çox xoş anlar yaşadıb. Bu anlar mənə göstərir ki, həyatda hər şey mümkündür, sadəcə doğru anı gözləmək və fürsəti dəyərləndirmək lazımdır. Mən də bunu etdim, və peşman deyiləm.
Twitter
Tumblr
Newsletter