Praca zdalna ma to do siebie, że granica między życiem zawodowym a prywatnym zaciera się tak bardzo, że w pewnym momencie przestajesz odróżniać, kiedy kończy się obowiązek, a zaczyna odpoczynek. Od trzech lat pracuję jako grafik komputerowy z domu, co brzmi jak spełnienie marzeń, ale w praktyce oznacza, że siedzisz przed monitorem po dwanaście godzin, bo klienci z różnych stref czasowych przysyłają poprawki o dowolnej porze dnia i nocy. Tamtego czwartku akurat miałem chwilę wytchnienia, bo jeden z większych projektów został wreszcie zaakceptowany i mogłem na godzinę odetchnąć, zanim wrzucą mi kolejne zlecenie. Zrobiłem sobie herbatę, usiadłem w fotelu przy oknie i patrzyłem na deszcz, który lał się niemiłosiernie od rana, zamieniając ulice w małe strumienie, a ludzi w przemoknięte do suchej nitki sylwetki uciekające pod parasolami.
I wtedy, zupełnie bez powodu, pomyślałem o czymś, co siedziało w mojej głowie od kilku tygodni, odkąd mój kolega ze studiów opowiadał na grupie dyskusyjnej o swoich przygodach w sieci. Mówił o tym, jak czasami, gdy ma gorszy dzień, wchodzi na strony z grami i po prostu odpływa na godzinę, zapominając o całym świecie. Wtedy pomyślałem, że to głupota, że po co tracić czas i pieniądze na coś takiego. Ale tamtego czwartku, w tej konkretnej chwili, gdy za oknem lało, a ja miałem chwilę dla siebie, stwierdziłem, że może warto sprawdzić, o co w tym wszystkim chodzi. Że może to faktycznie działa jak wentyl bezpieczeństwa, jak ucieczka od rzeczywistości, której czasem tak bardzo potrzebuję.
Otworzyłem przeglądarkę, wpisałem pierwszą lepszą nazwę, która przyszła mi do głowy, i trafiłem na stronę
https://redworldreview.org vavada kasyno. Przyznaję, że zaskoczyło mnie to, jak profesjonalnie to wszystko wyglądało. Żadnych tandetnych animacji, żadnych krzykliwych banerów, tylko przejrzysty interfejs i mnóstwo gier poukładanych w schludne kategorie. Zarejestrowałem się, potwierdziłem maila i postanowiłem zobaczyć, co mają w ofercie. Wybór był ogromny, ale ja, z natury ostrożny, postanowiłem zacząć od czegoś prostego, od automatu, który nie wymagał myślenia, tylko zwykłego klikania. Wpłaciłem symboliczną kwotę, taką, którą normalnie wydałbym na głupią pizzę w piątkowy wieczór, i zacząłem kręcić. I wiecie co? To wciągnęło mnie bardziej, niż się spodziewałem. Nie chodziło o pieniądze, bo na początku wygrane były śmiesznie małe, a przegrane równie nieistotne. Chodziło o ten stan, w którym na chwilę zapominasz o wszystkim, o klientach, o terminach, o poprawkach, o całym tym graficznym zgiełku. Jesteś tylko ty, ten automat i ta odrobina niepewności, co pokaże następne okrążenie.
Przerwa na herbatę przeciągnęła się do godziny, ale stwierdziłem, że mogę sobie na to pozwolić, bo przecież projekt został zaakceptowany, a nowe zlecenie mogło poczekać. Grałem dalej, próbując różnych automatów, różnych motywów, różnych stawek. I gdzieś tak po czterdziestu minutach, gdy deszcz za oknem wciąż padał, a ja siedziałem w fotelu z kubkiem zimnej już herbaty, wydarzyło się coś niespodziewanego. Automat, w którym grałem, taki z motywem egipskich piramid i faraonów, nagle zamrugał, zmienił kolor na złoty, a na środku ekranu pojawił się napis, że wchodzę w rundę bonusową. Na początku myślałem, że to jakaś standardowa animacja, że może trafiłem na małą wygraną i system chce mi to uświetnić. Ale to było coś więcej. Ta runda kręciła się sama, bez mojego udziału, a ja tylko patrzyłem jak kwota w rogu ekranu rośnie, najpierw powoli, potem coraz szybciej, aż w końcu przekroczyła wszystko, co mogłem sobie wyobrazić. Siedziałem tak z otwartymi ustami, z herbatą, która dawno już wystygła, i gapiłem się na cyfry, które ustawiły się na kwocie, za którą mogłem kupić nowy, porządny komputer do pracy, o jakim marzyłem od roku, i jeszcze zostałoby na porządne wakacje.
Nie wiedziałem, co robić. Pierwsza myśl – może to jakaś pomyłka, może system się zawiesił i pokazuje nieprawdziwe dane. Odświeżyłem stronę, zalogowałem się ponownie, sprawdziłem historię transakcji, ale wszystko się zgadzało. Pieniądze były na koncie, prawdziwe, namacalne, choć przecież tylko wirtualne. I wtedy przypomniałem sobie o tym, jak w ogóle tu trafiłem, jak to vavada kasyno pojawiło się w moim życiu przypadkiem, w deszczowy czwartek, gdy potrzebowałem chwili wytchnienia. Siedziałem tak jeszcze długo, patrząc na ten ekran, myśląc o tym, jak bardzo nasze życie zależy od przypadku, od drobnych decyzji, które podejmujemy w ułamku sekundy. Gdybym tamtego dnia nie zrobił sobie przerwy na herbatę, gdybym nie pomyślał o tym, co mówił kolega, gdybym nie kliknął w tę konkretną stronę – dziś nie miałbym tej historii do opowiedzenia.
Wypłaciłem pieniądze jeszcze tego samego dnia, nie chcąc ryzykować, że stracę wszystko przez własną głupotę. A potem, gdy potwierdzenie przelewu przyszło na maila, usiadłem z powrotem w fotelu i po prostu patrzyłem przez okno na deszcz, który wciąż padał, ale teraz wydawał mi się piękny, kojący, wręcz hipnotyzujący. Myślałem o tym, co zrobię z tymi pieniędzmi, jak je wykorzystam, żeby nie zmarnować tego daru od losu. I w końcu podjąłem decyzję, która wydała mi się najsensowniejsza – kupię ten komputer, o którym marzyłem, i zafunduję sobie kurs, który od dawna chciałem zrobić, ale zawsze brakowało mi funduszy. Resztę odłożę na poduszkę bezpieczeństwa, żeby mieć spokojną głowę na gorsze czasy. I tak też zrobiłem.
Minęło kilka miesięcy od tamtego czwartku. Nowy komputer stoi na biurku i działa jak marzenie, kurs skończyłem z wyróżnieniem, a na koncie wciąż mam trochę odłożone na czarną godzinę. Ale najważniejsze, co mi zostało z tamtego deszczowego popołudnia, to nie pieniądze, tylko ta iskierka, ta wiara, że czasami warto zaryzykować, warto spróbować, warto dać szansę nawet rzeczom, które wydają się niepoważne. I że życie potrafi zaskoczyć, gdy najmniej się tego spodziewasz. Dzisiaj, gdy praca znów daje się we znaki, gdy klienci przysyłają poprawki o północy, a ja siedzę przed monitorem zmęczony i zniechęcony, czasami robię sobie przerwę na herbatę, siadam w tym samym fotelu i patrzę przez okno. I myślę o tamtym czwartku, o tamtym deszczu, o tamtej chwili, gdy wszystko się zmieniło. I choć nie gram już tak często, bo nie chcę kusić losu, to wiem, że gdzieś tam, w wirtualnym świecie vavada kasyno, wciąż czeka na mnie ta sama magia, ta sama możliwość ucieczki, to samo uczucie, które tamtego dnia odmieniło moje życie. I czasami, gdy czuję, że potrzebuję chwili wytchnienia, wchodzę tam na chwilę, popatrzę na te wirujące bębny i przypominam sobie, że warto mieć w życiu odrobinę szaleństwa.
Twitter
Tumblr
Newsletter