Soat o‘n ikkida telefon jiringladi. Gulnora edi — ikki yildan beri birga ishlaydigan hamkasbim. “Ertaga erta kelasanmi? Men kasal bo‘lib qoldim, sen bilan almashtirsak bo‘ladimi?” — dedi u, ovozida grippning charchashi sezilib. Men o‘sha paytda oshxonada choy damlayotgan edim, kechki ovqatdan keyin hech narsa qilmaslikning eng yoqimli dami edi. “Mayli,” dedim, “baribir uyqu kelmayapti.” Telefonni qo‘ygach, stol ustidagi yarim piyola choyga qarab qoldim — sovub ketgan, yuzasida yupqa parda. Derazadan tashqarida qo‘shni hovlisida it hurdi, keyin jim bo‘ldi. Men esa ertalabki smenaga tayyorgarlik ko‘ra boshladim.
Ertalabki smena degani — soat oltida turish, yuzni yuvish, termosga choy quyish, marshrutkada derazaga suyanib, hali uyg‘onmagan shaharga qarab ketish. Men gul do‘konida ishlayman, lekin bu shunchaki gul sotish emas — to‘y, yubiley, dafn, tug‘ilgan kun, xohlagan narsa. Odamlar gulga o‘z dardlarini ham, quvonchlarini ham o‘rab kelishadi. Ba’zan bir bog‘lam atirgul ortida butun bir hikoya yotadi, sen esa faqat lenta bog‘lab, chek chiqarib berasan. O‘sha kuni ham shunday bo‘ldi. Ertalab birinchi mijoz — yosh yigit, qo‘lida telefon, ekranda qandaydir rasm. “Shu gulni topa olasizmi?” deb so‘radi. Men rasmga qaradim — oddiy oq lola, lekin juda chiroyli joylashgan. “Bor,” dedim, “lekin hozir emas, tushdan keyin keltiramiz.” U xafa bo‘ldi, lekin nima qilish kerak, ombor bo‘sh edi.
Kun o‘rtasida tanaffus bo‘ldi. Men do‘kon orqasidagi kichkina xonada o‘tirib, telefonimni varaqlay boshlayapman. O‘sha paytda bir guruh yigitlar kirib keldi — hay-hay, kulgi, gap-so‘z. Biri “aka, bugun derbi, ko‘rdingmi?” dedi ikkinchisiga. Ikkinchisi “yo‘q, ishdaman, lekin natijani bilishim kerak” dedi. Men ham beixtiyor qulog‘imni tikdim. Futbolga qiziqaman, lekin professional darajada emas — shunchaki, do‘stlar davrasida gap bo‘ladi. O‘sha paytda yigitlardan biri telefonini ko‘rsatib, “mana, shu saytda hammasi bor, jonli natijalar, jadval, hammasi” dedi. Men ham qiziqib qaradim.
O‘sha kuni kechqurun uyga qaytib, charchagan holda divanga cho‘zildim. Televizor yonib turardi, lekin hech narsaga e’tibor bermayapman. Telefonimda o‘sha yigit aytgan saytni ochdim —
https://futbolchi.com/ . Rostini aytsam, avvaliga unchalik ishonmadim. “Yana bir sayt, yana bir reklama,” deb o‘yladim. Lekin ochib ko‘rdim — O‘zbekiston Superligasi, Chempionlar Ligasi, Angliya Premier Ligasi, hammasi bir joyda. Natijalar real vaqtda yangilanadi. Men o‘sha kuni kechqurun bir soatdan ko‘proq vaqt o‘tkazdim. Keyin o‘zim ham sezmadim, qachon bu sayt mening odatiga aylanganini.
Oradan bir hafta o‘tdi. Do‘konda ish qizg‘in edi — bahor, to‘ylar ko‘paygan. Bir kuni tushlik paytida telefonimga xabar keldi: “Bugun O‘zbekiston Superligasida markaziy o‘yin, soat yettida.” Bu xabar
https://futbolchi.com/ dan edi — men bildirishnomalarni yoqib qo‘ygan ekanman. O‘sha kuni kechqurun ishdan chiqib, uyga shoshildim. Choy damladim, nonushta qoldiqlarini stolga qo‘ydim — bir bo‘lak non, bir oz pishloq, choy. Televizorni yoqdim. O‘yin boshlanishidan besh daqiqa oldin saytni ochdim — tarkiblar, statistika, hakam ismi, hammasi bor. O‘yin juda qiziqarli o‘tdi, ikkinchi bo‘limda gol bo‘ldi, men telefonimni qo‘limdan tushirmay, ekranga qarab o‘tirdim. O‘sha paytda xotinim oshxonadan chiqib, “nima bo‘ldi, kim o‘ldi?” deb so‘radi. Men kulib, “hech narsa, futbol,” dedim. U boshini chayqab, oshxonaga qaytdi.
Keyingi kunlarda men bu saytga ko‘nikib qoldim. Ertalab ishga ketayotib, marshrutkada telefonimni ochib, kechagi natijalarni ko‘rardim. Kechqurun uyga qaytib, jadvalni tekshirardim. Bir kuni hatto do‘stim bilan bahslashdik — u “Bunyodkor bugun yutadi” dedi, men “yo‘q, durang bo‘ladi” dedim. Oxir-oqibat men haq bo‘ldim. U hayron bo‘lib, “sen qayerdan bildin?” deb so‘radi. Men kulib, “Futbolchi bor, hammasi ko‘rinib turadi,” dedim. U ham qiziqib, saytni ochib ko‘rdi.
Lekin hammasi shunchalik silliq bo‘lmadi. Bir kuni — men o‘sha paytda do‘konda gullarni joylashtirayotgan edim — telefonimdan bildirishnoma keldi: “O‘yin bekor qilindi.” Men hayron bo‘ldim. Keyin ma’lum bo‘ldiki, yomg‘ir tufayli maydon yaroqsiz bo‘lgan. Men xafa bo‘ldim, chunki o‘sha o‘yinni kutayotgan edim. Lekin keyin o‘ylab qoldim — bu ham hayot, hamma narsa rejadagidek bo‘lmaydi. Ertasi kuni o‘yin bo‘ldi, men uni sayt orqali kuzatdim. O‘sha kuni men bir narsani tushundim: bu sayt shunchaki natijalar uchun emas, u odamning kun tartibiga kirib qoladi. Sen ertalab uyg‘onasan, telefonni ochasan, kechagi natijalarni ko‘rasan — bu endi odat.
Bir oy o‘tdi. Men endi do‘konda ham, uyda ham bu saytdan foydalanardim. Bir kuni hamkasbim Gulnora — o‘sha kasal bo‘lib qolgan qiz — menga dedi: “Sen nega doim telefoningga qarab yuribsan? Sevib qoldingmi?” Men kulib, “yo‘q, futbol,” dedim. U ham qiziqib, saytni ochib ko‘rdi. Keyin “voy, bu yerda hamma narsa bor ekan-ku” dedi. Men unga ko‘rsatdim — O‘zbekiston Superligasi, UEFA Chempionlar Ligasi, Angliya Premier Ligasi, Ispaniya La Liga, Germaniya Bundesliga, Italiya A Seriyasi, Fransiya Liga 1, Yevropa Ligasi va Konferensiya Ligasi — hammasi bir joyda. U ham ro‘yxatdan o‘tdi.
Endi men o‘ylayman: bu sayt menga nima berdi? Avvaliga shunchaki qiziqish edi. Keyin odatga aylandi. Keyin esa — men o‘zim ham sezmagan holda — futbol haqida ko‘proq biladigan bo‘ldim. Do‘stlar davrasida gap bo‘lganda, men endi jim o‘tirmayman. Men bilaman, kim qaysi jamoada o‘ynaydi, kim qancha gol urgan, qaysi jamoa qaysi o‘rinda turibdi. Bu menga o‘ziga xos ishonch bag‘ishlaydi. Va eng muhimi — bu sayt O‘zbek tilida. Bu mening uchun katta farq. Chunki ko‘p saytlar ingliz tilida yoki rus tilida bo‘ladi, men esa o‘zbek tilida o‘qishni afzal ko‘raman. Futbolchi sayti shu jihatdan juda qulay.
Bugun ham ishdan qaytib, choy damladim. Stol ustida yana o‘sha non, pishloq, choy. Telefonimda sayt ochiq. Bugun kechqurun yana bir o‘yin bor. Men uni kutayapman. Xotinim oshxonada nimadir pishiryapti, hidi kelyapti — palov yoki shunga o‘xshash narsa. Qo‘shni hovlisida yana it hurdi. Men telefonimga qarab, o‘yin boshlanishini kutayapman. Va o‘ylayman: hayotda katta narsalar emas, mayda narsalar muhim. Bir piyola choy, bir bo‘lak non, bir sayt — va sen o‘zingni yaxshi his qilasan. Men uchun bu yetarli.
Twitter
Tumblr
Newsletter